Przegląd ustawy o grach hazardowych w Republice Czeskiej

System regulacji i nadzór administracyjny w Republice Czeskiej

Czeski rynek hazardowy nie jest wolnym rynkiem, lecz podlega ścisłej regulacji państwa za pośrednictwem kilku instytucji o jasno określonych kompetencjach. Głównym regulatorem jest czeskie Ministerstwo Finansów, które wydaje zezwolenia podstawowe na prowadzenie gier hazardowych i zarządza kluczowymi obszarami. Centralną rolę w nadzorze nad przestrzeganiem ustawy odgrywa czeska Służba Celna (Celní správa), która przeprowadza rocznie tysiące kontroli i wykrywa niemałą liczbę naruszeń.

Do tego dochodzą urzędy gminne (obecní úřady), które wydają zezwolenia na lokalizację przestrzeni gier, oraz czeski Urząd Analiz Finansowych (Finančně analytický úřad), który kontroluje wykonywanie obowiązków w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu.

Taki podział odpowiedzialności oznacza, że przedsiębiorca nie kontaktuje się tylko z jedną instytucją, lecz musi jednocześnie spełniać wymogi kilku organów administracji. Każdy z nich ma własny zakres spraw, własną interpretację ustawy i własne kompetencje sankcyjne. W praktyce oznacza to, że naruszenie zasad może skutkować równoległym działaniem kilku urzędów, co może prowadzić do kumulacji kar i znacznie poważniejszych konsekwencji, niż przedsiębiorca początkowo zakładał.

Definicja gry hazardowej i rodzaje gier według ustawy

Aby przedsiębiorca zrozumiał, do czego odnosi się czeska ustawa o grach hazardowych (ustawa nr 186/2016 Sb., dalej „ustawa o grach hazardowych”), musi znać jej podstawową definicję. Grą hazardową jest gra, zakład lub los, w które uczestnik wnosi stawkę, której zwrot nie jest gwarantowany, i w których o wygranej lub przegranej decyduje całkowicie lub częściowo przypadek lub nieznana okoliczność.

Ta pozornie prosta definicja ma zasadnicze skutki praktyczne – odgrywa rolę m.in. przy ocenie, czy dana działalność gospodarcza lub kampania marketingowa z elementem losowania lub zakładów w ogóle podlega ustawie. Jeżeli nie mają Państwo pewności, czy konkretny produkt lub akcja promocyjna spełnia już znamiona gry hazardowej, pomóc może analiza prawna w ramach praktyki gier hazardowych i loterii.

Ustawa rozróżnia kilka rodzajów gier hazardowych, z których niektóre podlegają szczególnym wymogom. Loterią jest gra, w której gracz stawia określoną kwotę pieniędzy i próbuje odgadnąć liczby, które zostaną wylosowane. Do typowych loterii w Czechach należą na przykład Sportka czy Euromiliony. Dla porównania podejść licencyjnych w całej Europie warto sięgnąć także do artykułu Jak uzyskać licencję na prowadzenie gier hazardowych w Unii Europejskiej: porównanie poszczególnych państw.

Zakład wzajemny (kursová sázka) to gra, w której gracz przewiduje wynik określonego zdarzenia i obstawia różne warianty o różnych kursach. Gra totalizatorowa przypomina zakład wzajemny, różni się jednak tym, że operator z góry ustala pulę środków przeznaczonych na wygrane. Bingo rozgrywa się w przestrzeniach gier, a wygrana jest albo z góry określona, albo ustalana procentowo od sumy stawek.

Grą techniczną, której ustawa poświęca szczególną uwagę, jest gra prowadzona za pośrednictwem urządzenia technicznego obsługiwanego bezpośrednio przez gracza – np. gra bębnowa, ruletka elektromechaniczna czy kości elektromechaniczne. Ustawa definitywnie zniosła możliwość umieszczania automatów do gier w restauracjach czy na stacjach benzynowych; grę techniczną można prowadzić wyłącznie w prawnie zdefiniowanej przestrzeni gier.

Gra na żywo to gra prowadzona bez urządzeń technicznych, typowo z grupą osób przy stole w kasynie, a ostatnią kategorią jest tombola – loteria organizowana przez osobę prawną. W praktyce oznacza to, że przedsiębiorca rozważający, czy dana jego działalność jest grą hazardową, powinien najpierw odpowiedzieć na trzy pytania: (1) czy chodzi o grę, zakład lub los, (2) czy wnosi się do niej pieniądze lub inne wartości majątkowe z ryzykiem ich utraty, (3) czy o wyniku decyduje całkowicie lub częściowo przypadek. Jeżeli odpowiedź na wszystkie trzy pytania brzmi „tak”, jest to gra hazardowa i podlega regulacji.

Warunki dla operatorów i wymóg licencji

Ustawa stawia operatorom gier hazardowych wysokie wymagania już w chwili, gdy chcą oni uzyskać uprawnienia. Naczelną zasadą jest to, że operatorem gier hazardowych może zostać wyłącznie osoba prawna – a więc nie osoba fizyczna działająca bez formy prawnej.

Osoba prawna musi przy tym spełniać łącznie następujące warunki: mieć siedzibę w Republice Czeskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej albo w państwie-stronie Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Ponadto musi mieć przejrzystą strukturę organizacyjną i właścicielską oraz ustanowiony organ kontrolny – typowo radę nadzorczą lub radę administracyjną, ewentualnie inny podobny organ.

Jednym z najważniejszych warunków jest wykazanie zdolności finansowej, przy czym kapitał własny lub zakładowy musi, w zależności od rodzaju gry hazardowej, wynosić 10, 20 lub 50 mln CZK (ok. 411 500 EUR, 823 000 EUR lub 2,1 mln EUR), a jego źródło musi być przejrzyste i nienaganne.

Oznacza to, że urząd sprawdzi, skąd przedsiębiorca wziął pieniądze, czy nie pochodzą one z działalności przestępczej lub po prostu z wątpliwego źródła. W praktyce przedsiębiorca musi więc przedłożyć wyciągi bankowe, dokumenty potwierdzające pochodzenie kapitału, a często także wyjaśnienie, w jaki sposób uzyskał te środki.

Poza tymi warunkami ogólnymi przedsiębiorca musi spełniać także szczególne wymogi podmiotowe – przede wszystkim musi być niekarany i wolny od zadłużenia (nie może zalegać z podatkami ani składkami na ubezpieczenie społeczne), a w ciągu ostatnich trzech lat nie może być w stanie niewypłacalności ani likwidacji. Do tego dochodzą wymagające administracyjnie obowiązki, takie jak dołączenie zaświadczenia o niekaralności nie starszego niż trzy miesiące oraz wniesienie kaucji za każdy rodzaj gry hazardowej, którą zamierza prowadzić.

Wysokość kaucji różni się w zależności od rodzaju gry. Dla zakładów wzajemnych i totalizatorowych na wyścigi zwierząt wynosi 1 mln CZK (ok. 41 200 EUR). Dla pozostałych zakładów wzajemnych i totalizatorowych, które nie są prowadzone przeważnie online, kaucja wynosi 10 mln CZK. Dla loterii, gier technicznych, gier na żywo i bingo (jeżeli są prowadzone przeważnie online) kaucja wynosi 50 mln CZK. Nie są to kwoty błahe – chodzi o wiążące zabezpieczenie, które jest zwracane tylko wtedy, gdy operator należycie wypełni swoje obowiązki i stopniowo zakończy działalność.

W praktyce oznacza to, że decyzja o wejściu do branży hazardowej jest bardzo wymagająca finansowo. Przedsiębiorca potrzebuje nie tylko kapitału własnego na samą działalność, ale także znacznych środków zamrożonych w kaucjach. W efekcie na rynek wchodzą zazwyczaj więksi gracze finansowi lub grupy, co zwiększa stabilność rynku, ale jednocześnie tworzy wysoką barierę wejścia dla mniejszych podmiotów.

Procedura udzielenia zezwolenia podstawowego

Procedura, którą przedsiębiorca musi przejść, aby uzyskać zezwolenie na prowadzenie gry hazardowej, jest złożona i składa się z kilku etapów. Od 2022 roku proces ten został zreformowany – zamiast postępowania jednoetapowego dzieli się obecnie na dwie części: tzw. zezwolenie wstępne i zezwolenie podstawowe.

Zezwolenie wstępne to pierwszy etap, w którym przedsiębiorca wykazuje swoje kwalifikacje pod względem stabilności finansowej i nieskazitelności prawnej. Przedsiębiorca musi więc najpierw udowodnić, że dysponuje wystarczającym kapitałem, nie jest niewypłacalny, jest niekarany, a jego struktura właścicielska jest przejrzysta. Etap ten powinien trwać rozsądnie długo – prawnicy kancelarii ARROWS mogą ocenić, czy Państwa przesłanki są wystarczające, i przygotować kompletną dokumentację.

Drugi etap, zezwolenie podstawowe, jest ostatnim krokiem do przyznania licencji. Wnioskodawca musi tu spełnić nowe wymogi dotyczące zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania działalności, zarówno pod względem kadrowym (kwalifikacje pracowników), jak i technicznym (bezpieczeństwo systemów gier). W praktyce oznacza to, że przedsiębiorca musi przedłożyć szczegółowy plan gry, posiadać certyfikowane wyposażenie techniczne, pracowników przeszkolonych w zakresie przestrzegania ustawy oraz inną dokumentację.

Ministerstwo Finansów kładzie obecnie zwiększony nacisk na precyzyjne określenie przedmiotu wniosku – czyli szczegółowy opis każdej gry, zakładu czy loterii, którą firma chce prowadzić. Słabością wielu wniosków jest niejasne lub niekompletne określenie przedmiotu, które prowadzi do opóźnień, a nawet do odrzucenia wniosku. Ministerstwo Finansów wydało również załącznik ze specyfikacjami poszczególnych rodzajów gier hazardowych, z którego wnioskodawcy powinni korzystać. Oznacza to, że przedsiębiorca musi starannie wskazać, czy chodzi np. o grę techniczną, grę na żywo, zakład wzajemny itp., zgodnie z terminologią ustawy.

Cena niedostatecznego przygotowania jest wysoka – gdy Ministerstwo Finansów odrzuci wniosek, przedsiębiorca musi wszystko powtórzyć i czeka go długie opóźnienie w uzyskaniu licencji, w czasie którego konkurenci wchodzą na rynek. Prawnicy kancelarii ARROWS orientują się w tych kwestiach i mogą zadbać o to, aby Państwa wniosek był jak najlepiej przygotowany już przy pierwszej próbie.

Przestrzeń gier i wymogi fizyczne

Jeżeli przedsiębiorca zamierza prowadzić gry techniczne lub gry na żywo w salonie gier lub kasynie, musi liczyć się z wymogami dotyczącymi wyposażenia i lokalizacji. Przestrzenią gier jest samodzielna, budowlanie wydzielona przestrzeń, w której mogą być prowadzone gry hazardowe, i to wyłącznie przez jednego operatora jako jego działalność główna. Oznacza to, że jeżeli przedsiębiorca wynajmuje pomieszczenie, nie mogą być w nim wykonywane prace biurowe ani prowadzona restauracja dla publiczności, chyba że stanowi ona część zintegrowanego kasyna.

Przestrzeń gier musi mieć samodzielne wejście z ulicy albo z publicznie dostępnej wewnętrznej części budynku, na przykład z korytarza istniejącego budynku. Jest to ważny wymóg, ponieważ zapobiega temu, by salon gier lub kasyno stały się częścią zwykłego centrum handlowego czy restauracji. Zezwolenie na lokalizację przestrzeni gier wydaje urząd gminy, na którego obszarze ma się ona znajdować.

Obowiązkiem, który budzi w kręgach biznesowych największe zainteresowanie, jest obowiązek monitorowania przestrzeni gier systemem kamer. Operator musi zapewnić monitorowanie całej przestrzeni gier w celu: (1) kontroli, czy nie są prowadzone niedozwolone gry techniczne, (2) ochrony graczy przy reklamacji niewypłaconej wygranej, (3) kontroli przepływów finansowych, (4) kontroli przestrzegania zakazu wstępu osób poniżej 18 roku życia.

W kasynie muszą być ponadto monitorowane wszystkie stoły do gry, kasy do zasilania żetonami, kasy na banknoty i monety oraz miejsca, w których dokonuje się operacji z banknotami i monetami. Wymogi dotyczące jakości systemu kamer są również bardzo surowe. Operator musi zapewnić rejestrację obrazu przestrzeni gier w jakości co najmniej 2 Mpix, a w przypadku stołu do gry na żywo w jakości co najmniej 5 Mpix.

Monitoring musi odbywać się w czasie rzeczywistym przez cały czas działalności, w formie niespowolnionego i nieprzerwanego zapisu umożliwiającego późniejsze odtworzenie. Zapis wraz z jego kopią zapasową musi być przechowywany przez 2 lata.

W praktyce oznacza to, że przedsiębiorca będzie musiał zainwestować w profesjonalny system kamer, który nie jest tanim rozwiązaniem. Ponadto musi zapewnić bezpieczne przechowywanie nagrań i ich ochronę przed nieuprawnionym dostępem. Wszystkie te aspekty należy uwzględnić przy planowaniu działalności.

Istnieją także ograniczenia dotyczące promocji reklamowej w przestrzeni. Na budynku ani na korytarzu przed wejściem do przestrzeni gier nie może znajdować się żadna reklama, komunikat, symbole typowe dla gier hazardowych ani inna forma promocji zwracająca uwagę na prowadzenie gier hazardowych lub możliwość wygranej.

Wejście do lokalu może być oznaczone wyłącznie słowami HERNA lub KASINO, a oznaczenie to może być umieszczone tylko przy wejściu; nie może pojawiać się na oknach ani na ścianach.

Rejestr osób wykluczonych i ochrona małoletnich

Jednym z filarów ram prawnych jest ochrona osób, które nie mogą uczestniczyć w grach hazardowych. Ustawa z jednej strony zakazuje udziału osobom poniżej 18 roku życia. To podstawowa zasada – nikt przed ukończeniem 18 lat nie może grać, czy to w salonie gier, kasynie, czy online. Choć na papierze zakaz jest prosty, jego praktyczne wdrożenie jest bardziej złożone.

Drugim systemem ochrony jest rejestr osób wykluczonych z udziału w grach hazardowych (rejstřík vyloučených osob, RVO), prowadzony przez czeskie Ministerstwo Finansów. Osoba może zostać wpisana do rejestru z trzech powodów: (1) z urzędu – jeżeli pobiera odpowiedni zasiłek pomocy w ubóstwie, jest niewypłacalna lub nie wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego (od 2024 roku dołączono osoby uchylające się od płacenia alimentów), (2) dobrowolnie – osoba sama wnosi o wpis, ponieważ chce chronić się przed hazardem, (3) za pośrednictwem konta użytkownika gry online – od stycznia 2024 roku gracz może złożyć wniosek o wpis bezpośrednio przez internet.

Operator nie może wpuścić osoby wpisanej do rejestru do przestrzeni gier ani umożliwić jej założenia lub używania konta użytkownika. Odpowiedzialność za kontrolę przestrzegania tego zakazu spoczywa na operatorze. To kluczowy punkt – ustawa przenosi na operatora obowiązek śledzenia rejestru i czyni go odpowiedzialnym, jeżeli dopuści osobę wykluczoną do gry.

W praktyce oznacza to, że operator musi być podłączony do systemu informatycznego Ministerstwa Finansów i w czasie rzeczywistym sprawdzać, czy osoba przychodząca do salonu gier lub logująca się do gry online nie figuruje w rejestrze. Od 2024 roku jest to obowiązek realizowany w czasie rzeczywistym – awaria techniczna połączenia nie stanowi usprawiedliwienia. W przypadku gier online oznacza to weryfikację statusu gracza przy każdym logowaniu.

Od 1 stycznia 2022 roku wprowadzono narzędzie natychmiastowego zablokowania udziału w grze online, tzw. „panic button”. Gdy gracz naciśnie ten przycisk, zostaje zablokowany jego udział w grze na 48 godzin. Środek ten dotyczy przede wszystkim gier online, w których gracz po naciśnięciu przycisku uzyskuje natychmiastową 48-godzinną przerwę. Celem jest zapewnienie graczowi hamulca bezpieczeństwa w sytuacji, gdy granie wymknęło mu się spod kontroli.

Istnieją również obowiązkowe limity stawek. Przykładowo w grze technicznej w salonie gier stawka może wynosić maksymalnie 100 CZK (ok. 4 EUR), natomiast w kasynie i w internecie 1 000 CZK (ok. 40 EUR). Obowiązuje także obowiązkowa 15-minutowa przerwa po 2 godzinach gry w gry techniczne.

Obowiązki podatkowe i raportowanie finansowe

Operator gry hazardowej jest również podatnikiem podatku od gier hazardowych, który stanowi część systemu podatkowego. Podatek oblicza się jako procent od podstawy opodatkowania, ustalanej jako różnica między przyjętymi stawkami a wypłaconymi wygranymi. Stawka podatku dla wszystkich rodzajów gier hazardowych, z wyjątkiem tomboli o sumie stawek nieprzekraczającej 100 000 CZK (ok. 4 100 EUR), wynosi 35 procent.

Wyjątek stanowi tombola o sumie stawek do 100 000 CZK, która jest zwolniona z podatku od gier hazardowych. Organizator tomboli o sumie stawek powyżej 100 000 CZK jest podatnikiem podatku od gier hazardowych według stawki 35%.

Okresem rozliczeniowym jest kwartał kalendarzowy. Oznacza to, że operator musi co kwartał złożyć zeznanie podatkowe w podatku od gier hazardowych i zapłacić należny podatek. Zeznanie za pierwszy kwartał składa się do 25 kwietnia danego roku.

Obliczenie podstawy opodatkowania nie jest trudne, ale w praktyce zdarzają się błędy. Wzór brzmi: stawki minus wygrane minus zwrócone stawki równa się podstawa opodatkowania. Jeżeli więc gracze wnieśli do gry 2 mln CZK (ok. 82 300 EUR), a operator wypłacił im wygrane w wysokości 1,3 mln CZK (ok. 53 500 EUR), podstawa opodatkowania wynosi 700 000 CZK (ok. 28 800 EUR). Przy stawce 35 procent podatek wynosi 245 000 CZK (ok. 10 100 EUR).

W związku ze zwiększonymi wymogami w zakresie raportowania wydano również czeskie rozporządzenie nr 10/2019 Sb. w sprawie sposobu zgłaszania i przekazywania danych. Operatorzy muszą przekazywać dane o swojej działalności do centralnego systemu informatycznego Ministerstwa Finansów w ściśle określonym formacie i terminach. Awaria techniczna przy zgłaszaniu danych nie stanowi usprawiedliwienia.

Pranie pieniędzy i obowiązki w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy (AML)

W ostatnim czasie zaostrzono regulację w zakresie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. Operatorzy gier hazardowych są klasyfikowani jako instytucje obowiązane na podstawie czeskiej ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu (ustawa nr 253/2008 Sb., dalej „ustawa AML”). Oznacza to, że spoczywają na nich bardzo surowe obowiązki w zakresie identyfikacji klientów, monitorowania podejrzanych transakcji i zgłaszania takich transakcji Urzędowi Analiz Finansowych.

Obowiązek identyfikacji i weryfikacji klienta (Know Your Customer, KYC) polega na tym, że operator musi znać swojego gracza, wiedzieć, skąd pochodzą jego pieniądze, i obserwować, czy jego zachowanie nie wydaje się podejrzane. W kontekście hazardu typową podejrzaną transakcją jest wpłata wysokiej kwoty w gotówce bez późniejszej gry albo wpłata i natychmiastowa wypłata bez udziału w grze. Za podejrzane uważa się także zachowanie niezgodne z profilem gracza – np. gdy użytkownik, który zwykle gra za kilkadziesiąt koron, nagle wpłaca milion.

Jeżeli operator wykryje podejrzaną transakcję, musi zgłosić ją Urzędowi Analiz Finansowych bez zbędnej zwłoki, z reguły w ciągu 5 dni kalendarzowych. Zgłoszenie składa się drogą elektroniczną w formie zaszyfrowanej, a poinformowanie klienta lub osoby trzeciej o złożeniu zgłoszenia jest surowo zakazane (tzw. tipping-off). Jeżeli operator nie zgłosi podejrzanej transakcji, a urząd później ją wykryje, grozi mu likwidacyjna sankcja za bezczynność.

Obowiązki wynikające z ustawy AML dotyczyły operatorów gier hazardowych już wcześniej. Od 1 stycznia 2022 roku doprecyzowano możliwości zdalnej identyfikacji klienta, także w odniesieniu do klientów z państw spoza UE, na przykład za pomocą mikropłatności kontrolnych (tzw. penny drop verification).

RODO i ochrona danych osobowych graczy

Operatorzy gier hazardowych przetwarzają wrażliwe dane osobowe graczy – informacje o ich zachowaniu, potencjalnym uzależnieniu, stabilności finansowej i innych aspektach ich życia. Na podstawie rozporządzenia UE 2016/679 (RODO) przedsiębiorcy odpowiadają za bezpieczeństwo tych danych i przestrzeganie praw osób, których dane dotyczą.

Kara za naruszenie RODO może sięgnąć 20 mln EUR lub 4 procent całkowitego rocznego światowego obrotu spółki, co jest znacznie więcej niż kary przewidziane w ustawie o grach hazardowych. Czeski Urząd Ochrony Danych Osobowych (ÚOOÚ) systematycznie karze naruszenia RODO. W kontekście hazardu chodzi typowo o niewystarczające zabezpieczenie danych, nieuprawnione udostępnianie danych osobom trzecim, nieprawidłowe rozpatrywanie wniosków o dostęp do danych lub uchybienia w zgłaszaniu incydentów bezpieczeństwa.

Kluczowym obowiązkiem jest zgłoszenie incydentu bezpieczeństwa do ÚOOÚ. Mają Państwo ścisły termin 72 godzin od wykrycia incydentu na jego zgłoszenie. Jeżeli ryzyko jest wysokie (np. wyciek haseł lub danych finansowych), muszą Państwo poinformować również samych graczy.

W praktyce oznacza to, że operator musi mieć na miejscu zespół ds. danych lub zewnętrznego dostawcę, który zabezpiecza dane graczy, przeprowadza audyty bezpieczeństwa i ma ustalone procedury na wypadek incydentu bezpieczeństwa. Nie są to zadania, przy których można sobie pozwolić na improwizację – chodzi o stałą odpowiedzialność.

Sankcje za naruszenie ustawy i ryzyka dla operatorów

Czeski system prawny daje regulatorom bardzo silne narzędzia do karania naruszeń ustawy o grach hazardowych. Najpoważniejszym naruszeniem jest prowadzenie gry hazardowej bez zezwolenia, a zwłaszcza bez zezwolenia w internecie. Za nieuprawnione oferowanie hazardu online Ministerstwo Finansów może nałożyć karę do 50 mln CZK za jedno naruszenie. W praktyce od przyjęcia ustawy w 2017 roku rzeczywiście nałożono szereg przykładowych kar na podmioty zagraniczne, które próbowały bez licencji kierować ofertę do czeskich graczy.

Mniej poważne naruszenia, takie jak naruszenie obowiązku sprawdzania rejestru osób wykluczonych czy techniczne braki w systemie kamer, są karane grzywnami w przedziale od dziesiątek do setek tysięcy koron czeskich. W przypadku najpoważniejszych naruszeń – na przykład wielokrotnego dopuszczenia do gry osoby wykluczonej lub manipulowania wynikami gry – Ministerstwo Finansów może posunąć się aż do cofnięcia zezwolenia podstawowego, co oznacza koniec prowadzenia działalności hazardowej.

Poza karami administracyjnymi istnieje również odpowiedzialność karna. Nieuprawnione prowadzenie gry hazardowej stanowi przestępstwo z § 252a czeskiego Kodeksu karnego (ustawa nr 40/2009 Sb., dalej „k.k.”) (Niedozwolone prowadzenie gry hazardowej). Sprawcom – czyli konkretnym osobom fizycznym, takim jak członkowie zarządu (jednatelé) czy członkowie zarządu spółki akcyjnej – grozi kara pozbawienia wolności do trzech lat. Zagrożenie wzrasta do dziesięciu lat, jeżeli czyn popełniono w zorganizowanej grupie lub osiągnięto korzyść znacznej wartości.

Reklama gier hazardowych i regulacja marketingu

Regulacja reklamy i marketingu w obszarze hazardu jest również bardzo surowa. Podstawowe zasady określają czeska ustawa o regulacji reklamy (ustawa nr 40/1995 Sb., dalej „ustawa o regulacji reklamy”) oraz ustawa o grach hazardowych. Każda reklama gry hazardowej musi bez wyjątku zawierać dwie kluczowe informacje: (1) komunikat o zakazie udziału osób poniżej 18 roku życia w danej grze hazardowej, (2) ostrzeżenie w dokładnym brzmieniu: „Ministerstwo Finansów ostrzega: udział w grze hazardowej może prowadzić do uzależnienia!” (w oryginale: „Ministerstvo financí varuje: Účastí na hazardní hře může vzniknout závislost!”)

Informacje te muszą być dla konsumenta widoczne i wyraźne. Nie jest to formalny dodatek, który można ukryć małym, słabo widocznym drukiem – osoby kontrolujące przestrzeganie ustawy będą sprawdzać, czy informacje są rzeczywiście czytelne.

Ponadto reklama nie może być kierowana do osób poniżej 18 roku życia, nawet pośrednio, na przykład poprzez wykorzystanie elementów wizualnych, osobowości czy muzyki trafiających przede wszystkim do młodej publiczności. Zakazane jest również promowanie operatora, który nie posiada ważnego zezwolenia podstawowego wydanego przez czeskie Ministerstwo Finansów. Reklama nie może też przedstawiać udziału w grze hazardowej jako źródła środków finansowych porównywalnego ze zwykłym zatrudnieniem czy działalnością gospodarczą.

Odpowiedzialność za reklamę ponosi kilka podmiotów jednocześnie: (1) zleceniodawca – ten, kto zamówił reklamę (typowo operator gry hazardowej), (2) wykonawca – ten, kto reklamę stworzył (np. agencja marketingowa, influencer), (3) rozpowszechniający – ten, kto reklamę opublikował (np. operator strony internetowej, telewizja, portal społecznościowy). Wszyscy trzej mogą zostać ukarani grzywną.

Kara za naruszenie zasad reklamy gier hazardowych sięga 5 mln CZK (ok. 205 800 EUR). W przypadku prowadzenia nielegalnej gry lub związanych z nią poważnych przewinień sankcje mogą wzrosnąć nawet do 50 mln CZK. W praktyce oznacza to, że każdy, kto uczestniczy w łańcuchu tworzenia i rozpowszechniania reklamy, musi być świadomy swoich obowiązków.

Aktualne zmiany i rozwój regulacji w 2026 roku

W 2026 roku ustawa o grach hazardowych nie przeszła żadnej zasadniczej nowelizacji wykraczającej poza już przyjęte zmiany. Ramy prawne pozostają więc takie same jak w poprzednich latach, jednak niektóre zmiany legislacyjne przyjęte w latach wcześniejszych w pełni ujawniają się w praktyce.

Jedną z takich zmian jest automatyczne zamykanie długotrwale nieaktywnych kont w kasynach online. Operatorzy licencjonowanych kasyn online są zobowiązani zamykać konta, na których przez 24 miesiące nie odnotowano żadnej aktywności. Obowiązek ten obowiązuje już od 1 stycznia 2022 roku, co oznacza, że operatorzy od kilku lat aktywnie zamykają nieaktywne konta. W praktyce oznacza to, że operator musi mieć wdrożone procesy techniczne, które automatycznie monitorują aktywność na kontach i zamykają je bez ręcznej interwencji.

Ze względu na te trwające zmiany i złożoność ram prawnych zaleca się, aby operatorzy gier hazardowych mieli do dyspozycji solidnego zewnętrznego doradcę prawnego. Prawnicy kancelarii ARROWS orientują się w dziedzinie hazardu i mogą zapewnić klientom długoterminowe doradztwo prawne.

Podsumowanie

Regulacja gier hazardowych w Republice Czeskiej należy do najsurowszych spośród wszystkich branż. Kluczowe obowiązki, którymi musi kierować się przedsiębiorca, obejmują spełnienie wysokich warunków finansowych i organizacyjnych w celu uzyskania licencji, stworzenie infrastruktury fizycznej (przestrzenie gier z systemem kamer), przestrzeganie limitów stawek i obowiązkowych przerw, obsługę rejestru osób wykluczonych, wykonywanie obowiązków podatkowych i sprawozdawczych, zgodność z RODO i przepisami AML oraz przestrzeganie zasad reklamy.

W rzeczywistości błędy łatwo się zdarzają, a ich cena jest wysoka. Kara za nieuprawnione prowadzenie działalności może wynieść nawet 50 mln CZK. Utrata licencji oznacza koniec działalności. Incydent bezpieczeństwa dotyczący danych graczy może skutkować karą na podstawie RODO, obliczaną jako procent światowego obrotu. Nieprawidłowa reklama prowadzi do sankcji.

Prawnicy kancelarii ARROWS rozumieją te wzajemnie powiązane obowiązki i ich praktyczne skutki. Mogą pomóc Państwu w przygotowaniu wniosku o zezwolenie na prowadzenie gry hazardowej, wdrożyć wewnętrzne procesy compliance, zabezpieczyć Państwa podczas kontroli, bronić Państwa w przypadku kar i zapewniać stałe doradztwo prawne. Jeżeli chcą Państwo uniknąć kosztownych błędów i zapewnić sobie bezpieczne prowadzenie działalności, prosimy o kontakt pod adresem konsultacja@arws.cz.